క్రీస్తుపూర్వం 2300 ప్రాంతంలో మెసొపొటేమియాలో నివసించిన సుమేరియన్లు, బాబిలోనియన్లు వారానికి ఏడు రోజులు ఉండాలని నిర్ణయించారు. అప్పట్లో ఆధునిక టెలిస్కోపులు లేకపోవడంతో, ఆకాశంలో కంటికి కనిపించే సూర్యుడు, చంద్రుడు, కుజుడు, బుధుడు, గురువు, శుక్రుడు, శని అనే ఏడు వస్తువులను వారు పవిత్రమైన శక్తులుగా భావించారు. ఈ ఏడు వస్తువుల పేర్ల మీదుగానే వారంలోని రోజులకు పేర్లు పెట్టారు.
ఖగోళ లెక్కల పరంగా కూడా ఈ ఏడు రోజుల పద్ధతికి ప్రాధాన్యత ఉంది. చంద్రుడు భూమి చుట్టూ ఒకసారి తిరగడానికి సుమారు 28 నుంచి 29న్నర రోజులు పడుతుంది. ఈ కాలాన్ని నాలుగు భాగాలుగా విభజించడం ద్వారా ఒక్కో భాగానికి ఏడు రోజులు వచ్చాయి. ఇలా ఖగోళ గమనం, ఏడు వస్తువుల పవిత్రత కలిసి ఈ వారం పద్ధతికి పునాది వేశాయి.
కాలక్రమేణా ఈ పద్ధతిలో మతపరమైన నమ్మకాలు కూడా చేరాయి. క్రీస్తుపూర్వం ఆరో శతాబ్దంలో బాబిలోనియాలో బందీలుగా ఉన్న యూదులు, సృష్టికి ఆరు రోజులు పట్టిందని, ఏడో రోజు విశ్రాంతి తీసుకోవాలని నమ్మేవారు. దీంతో ఖగోళ లెక్కగా ఉన్న వారం, మనిషికి విశ్రాంతినిచ్చే రోజుగా మారింది.
ప్రపంచవ్యాప్తంగా ఈ ఏడు రోజుల పద్ధతి అమల్లోకి రావడానికి రోమన్ చక్రవర్తి కాన్స్టాంటైన్ నిర్ణయం కీలకం. అంతకుముందు రోమన్లు ఎనిమిది రోజుల వారాన్ని పాటించేవారు. అయితే క్రీస్తుశకం 321లో కాన్స్టాంటైన్ ఏడు రోజుల వారాన్ని అధికారికంగా క్యాలెండర్లో చేర్చి, ఆదివారాన్ని సెలవు రోజుగా ప్రకటించారు.
ఈ మార్పుతో యూరప్ మీదుగా ఏడు రోజుల వారం ప్రపంచమంతటా విస్తరించింది. నేడు మనం అనుసరిస్తున్న క్యాలెండర్ వెనుక ఖగోళ శాస్త్రం, మతపరమైన విశ్రాంతి ఆలోచన, చక్రవర్తి నిర్ణయం ఇలా సుదీర్ఘ ప్రయాణం ఉంది.








