1996లో గుజరాత్లోని ఆనంద్ జిల్లా బెచారి గ్రామంలో ఈ ఘటన జరిగింది. ఆదాయ ధ్రువీకరణ పత్రం (ఇన్కం సర్టిఫికెట్) కోసం పంచాయతీ కార్యాలయానికి వెళ్లిన ఒక విద్యార్థిని, అక్కడ పనిచేసే క్లర్క్, ప్యూన్ రూ. 120 లంచం అడిగారని ప్రాసిక్యూషన్—అంటే ప్రభుత్వ పక్షాన వాదనలు వినిపించే లాయర్లు—ఆరోపించారు.
దీనిపై విద్యార్థి ఏసీబీ (అవినీతి నిరోధక శాఖ) అధికారులకు ఫిర్యాదు చేశాడు. అధికారులు ప్లాన్ ప్రకారం విద్యార్థికి రూ. 120 ఇచ్చి పంపగా, అతను ప్యూన్కు రూ. 20 ఇచ్చాడు. ఆ మొత్తాన్ని అధికారులు స్వాధీనం చేసుకున్నారు, కానీ క్లర్క్ వద్ద ఉండాల్సిన రూ. 100 మాత్రం దొరకలేదు.
ఈ కేసులో ట్రయల్ కోర్టు—అంటే ప్రాథమిక విచారణ జరిపే కింది కోర్టు—మరియు గుజరాత్ హైకోర్టు ఉద్యోగులకు శిక్ష విధించాయి. దీనిపై వారు సుప్రీంకోర్టును ఆశ్రయించగా, జస్టిస్ ఉజ్జల్ భుయాన్, జస్టిస్ అతుల్ ఎస్. చందూర్కర్లతో కూడిన ధర్మాసనం విచారణ చేపట్టింది.
విచారణలో భాగంగా, ప్యూన్ తనను లంచం అడగలేదని విద్యార్థి స్వయంగా అంగీకరించాడు. అంతేకాదు, మరుసటి రోజు ఈద్ పండుగ కావడంతోనే ఆ రూ. 20 ఇచ్చానని ప్యూన్ చెప్పిన వాదనను కోర్టు సమర్థించింది. సర్టిఫికెట్ తీసుకున్న తర్వాతే ఆ డబ్బు ఇచ్చారని కూడా తేలింది.
అవినీతి నిరోధక చట్టం సెక్షన్ 20 ప్రకారం, లంచం అడిగినట్లు ప్రాథమికంగా రుజువు కానప్పుడు, కేవలం డబ్బు దొరికిందన్న కారణంతోనే నిందితులను దోషులుగా పరిగణించలేమని కోర్టు స్పష్టం చేసింది. ఈ నేపథ్యంలో, కింది కోర్టులు ఇచ్చిన తీర్పులను కొట్టివేస్తూ సుప్రీంకోర్టు ఇద్దరు ఉద్యోగులను నిర్దోషులుగా విడుదల చేసింది.
