భారతదేశం ప్రపంచ ఆర్థిక మ్యాప్లో వేగంగా ఎదుగుతున్నప్పటికీ, క్షేత్రస్థాయిలో సామాన్యుల ఆర్థిక పరిస్థితి భిన్నంగా ఉంది. 2026 జులై నాటికి దేశంలో సగటున 9% వేతన పెంపు నమోదవుతోంది. అయితే, ఆహార పదార్థాలు, ఇంధన ధరల పెరుగుదల రూపంలో ఉన్న ద్రవ్యోల్బణం ఈ వృద్ధిని గణనీయంగా కబళిస్తోంది. వాస్తవ వేతన వృద్ధి అంటే కేవలం జీతం పెరగడం కాదు, పౌరుడి నిజమైన కొనుగోలు శక్తి పెరగడం అని నిపుణులు చెబుతున్నారు.
ప్రస్తుత ఆర్థిక వ్యవస్థలో 'కె-షేప్డ్' రికవరీ స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. ఫైనాన్స్, సాఫ్ట్వేర్, AI వంటి రంగాల్లో ఉన్నవారి వేతనాలు ద్రవ్యోల్బణం కంటే వేగంగా పెరుగుతున్నాయి. కానీ, తయారీ రంగం, అసంఘటిత రంగాలు, చిన్న తరహా పరిశ్రమల్లోని కార్మికుల వేతన పెంపు ద్రవ్యోల్బణాన్ని అధిగమించలేకపోతోంది. మే 2026 నాటికి నిరుద్యోగిత రేటు 5.5% వద్ద ఉండటం ఆర్థిక వ్యవస్థకు ఒక హెచ్చరికగా నిలుస్తోంది. యువతకు పరిశ్రమల అవసరాలకు తగ్గ నైపుణ్యాలు లేకపోవడం ఉపాధి అవకాశాలను పరిమితం చేస్తోంది.
రాష్ట్రాల వారీగా ఆర్థిక పరిస్థితుల్లో భారీ వ్యత్యాసాలు ఉన్నాయి. మహారాష్ట్ర, కర్ణాటక, తమిళనాడు వంటి పారిశ్రామిక హబ్లలో వేతనాలు ఎక్కువగా ఉన్నప్పటికీ, బెంగళూరు, ముంబై వంటి నగరాల్లో గృహ అద్దెలు, రవాణా ఖర్చులు పెరగడం వల్ల పొదుపు సామర్థ్యం తగ్గుతోంది. మరోవైపు, ఉత్తరప్రదేశ్, బిహార్, పశ్చిమ బెంగాల్ వంటి రాష్ట్రాల్లో ఆహార ద్రవ్యోల్బణం సామాన్యుల కొనుగోలు శక్తిని దెబ్బతీస్తోంది. దీంతో వేతనాలు తక్కువగా ఉన్న ప్రాంతాల నుంచి మెట్రో నగరాలకు వలసలు పెరుగుతున్నాయి.
సుస్థిర ఆర్థిక పురోగతి సాధించాలంటే, రాష్ట్రాలు తమ సొంత ప్రైస్ ఇండెక్స్ రూపొందించుకుని స్థానిక అవసరాలకు అనుగుణంగా విధానాలు అమలు చేయాలి. ఆహార ద్రవ్యోల్బణాన్ని నియంత్రించడానికి అగ్రికల్చరల్ సప్లై చైన్ను ఆధునీకరించడం అవసరం. కేవలం జీడీపీ అంకెలే కాకుండా, ప్రతి పౌరుడి జీవన ప్రమాణాల్లో వృద్ధి ప్రతిబింబించినప్పుడే భారతదేశం నిజమైన ఆర్థిక శక్తిగా అవతరిస్తుంది.
