గీత కార్మికులు ఎంతో నైపుణ్యంతో తాటి చెట్లపైకి ఎక్కుతారు. యుద్ధవీరుడు బాణం వేసినంత కచ్చితత్వంతో, సరిహద్దుల్లో సైనికులు తుపాకి ట్రిగ్గర్ నొక్కినంత ఏకాగ్రతతో వారు తమ పనిని పూర్తి చేస్తారు.
వీరు నడుముకు కత్తుల మోకును పాములా చుట్టుకుని, ఎంతో సునాయాసంగా తాటి చెట్టు పైకి చేరుకుంటారు. కైలాసగిరిని అధిరోహించే శివుడిలా, ప్రాణాలను అరచేతిలో పట్టుకుని వీరు చేసే ఈ పని ఎంతో సాహసోపేతమైనది.
ప్రతిరోజూ ఆకాశం వైపు చూస్తూ, తాటి చెట్టును ఎవరెస్ట్ శిఖరంలా భావించి వీరు ఎక్కుతారు. మబ్బుల మధ్యలో వేలాడుతూ, మునివేళ్లతో చెట్టు నుండి కల్లును సేకరించే వీరి నైపుణ్యం శిల్పకారుడైన జక్కన పనితనాన్ని గుర్తుకు తెస్తుంది.
శ్రమజీవుల దాహం తీర్చేందుకు వీరు ఆకాశగంగను భూమిపైకి తెచ్చిన భగీరథుడిలా పనిచేస్తారు. తాటి చెట్టు నుండి సేకరించే ఈ కల్లు, ఆదిమానవుల నుండి ఆధునికుల వరకు అందరికీ ఇష్టమైన పానీయంగా మారింది.
ఈ కల్లు సేకరించే క్రమంలో గీత కార్మికులు ఎంతో ధైర్యాన్ని ప్రదర్శిస్తారు. ఆకాశంలోని జలంతో భూగోళాన్ని చల్లబరిచే భూమిపుత్రుల్లా వీరు నిలుస్తారు.
కవిత్వంలో ఈ అనుభవాన్ని వివరిస్తూ, చిన్నప్పుడు తల్లి తాగిన కల్లుతోనే తన దేహం పెరిగిందని రచయిత పేర్కొన్నారు. చనుబాలతో కలిసిన ఆ చెట్టు పాల తీపి, తనను కవిగా మార్చిన అమృతబిందువులని ఆయన అభివర్ణించారు.
