కాశీకి చెందిన ఒక బ్రాహ్మణుడి కుమారుడు హిమాలయాల్లో శివుని గురించి తపస్సు చేసి, మరణానంతరం కైలాసంలో పుష్పదంతుడు అనే గంధర్వుడిగా స్థానం పొందాడు. అయితే, తోటల్లోని పూలను దొంగతనంగా కోసే అలవాటు అతనికి ఉండేది. ఇది అతని దివ్య స్వభావానికి విరుద్ధమైన చిన్నపాటి లోపం.
ఒకానొక సమయంలో ద్రావిడ దేశంలోని ఒక రాజు తన తపశ్శక్తితో అరుదైన దేవతా పుష్పాలను పెంచి, ప్రతిరోజూ శివపూజ చేసేవాడు. ఆకాశ మార్గంలో వెళ్తున్న పుష్పదంతుడు ఆ పూల సువాసనకు ఆకర్షితుడై, అదృశ్య రూపంలో వచ్చి ఆ పూలను దొంగిలించడం మొదలుపెట్టాడు. దీంతో రాజుగారి పూజకు పూలు దొరకక ఇబ్బంది పడేవాడు.
రాజు తన సేవకులను ఆదేశించి, శివపూజ అనంతరం మిగిలిన పవిత్రమైన 'నిర్మాల్యాన్ని' — అంటే శివునికి సమర్పించిన పూలు, ఆకులు, ప్రసాదాలను — తోట చుట్టూ చల్లించాడు. అదృశ్య రూపంలో వచ్చిన పుష్పదంతుడు పొరపాటున ఆ నిర్మాల్యాన్ని కాలుతో తొక్కాడు. దీనివల్ల అతని దివ్య శక్తులన్నీ నశించి, సాధారణ మనిషిగా మారిపోయాడు.
సైనికులు అతడిని బంధించి కారాగారంలో ఉంచగా, పుష్పదంతుడు తన తప్పును తెలుసుకొని తీవ్ర పశ్చాత్తాపం చెందాడు. పరమేశ్వరుడిని వేడుకుంటూ అతను రచించిన 31 శ్లోకాల స్తుతే 'శివ మహిమ్న స్తుతి'. ఈ స్తోత్రం రుద్రంతో సమానమైన శక్తిని కలిగి ఉంటుందని పురాణాలు చెబుతున్నాయి.
ఈ స్తోత్రాన్ని పఠించగానే పుష్పదంతుడి పాపాలన్నీ తొలగిపోయి, అతను తిరిగి కైలాసానికి చేరుకున్నాడు. ఈ కథ ద్వారా నిర్మాల్యాన్ని అగౌరవపరచడం ఆధ్యాత్మిక శక్తులను కోల్పోవడానికి దారితీస్తుందని, దేవునికి స్వచ్ఛమైన మనసుతో చేసే పూజలే శ్రేష్ఠమని అర్థం చేసుకోవచ్చు.
