విజయవాడలో పోలీసు కస్టడీలో ఉన్న 25 ఏళ్ల యువకుడు మరణించిన సంఘటన దేశవ్యాప్తంగా ప్రజా కోపాన్ని రేకెత్తించింది. స్థానిక పోలీసులు ఈ కేసును రహస్యంగా దాచిపెట్టడంతో, బాధితుడి తల్లి హైకోర్టులో దాఖలు చేసిన దాఖలుతో పరిస్థితి మరింత తీవ్రమైంది.
ప్రభుత్వం ప్రత్యేక దర్యాప్తు బృందాన్ని (SIT) ఏర్పాటు చేసిన తర్వాత, బాధితుడిని పోలీసు కస్టడీలో శారీరకంగా హింసించి మరణానికి గురిచేశారని తేలింది. ఇది భారతదేశంలో పోలీసు సంస్కరణల చరిత్రలో మరో నిష్ఫలతగా నిలిచింది.
2017-2022 మధ్య జైలు శిక్షలో మరణించిన 300 మందికి పైగా కేసుల్లో ఒకటిలోనూ నేరారోపణలు నిర్ధారించబడలేదు. జాతీయ మానవ హక్కుల కమిషన్ (NHRC) సంవత్సరానికి 1,700 కేసులు నమోదు చేసినప్పటికీ, వాటికి తగిన శిక్షలు ఇవ్వడం అరుదు.
జైలు శిక్షలో జరిగే హింసను నేరంగా గుర్తించే ప్రత్యేక చట్టం భారతదేశంలో ఇంకా లేదు. UN హింస వ్యతిరేక ఒప్పందాన్ని ఆమోదించినప్పటికీ, దేశీయ చట్టాలు తీర్చిదిద్దబడలేదు. 2017లో లా కమిషన్ సిఫార్సు చేసిన బిల్లు పార్లమెంటులో చర్చించలేదు.
1860 నాటి పోలీసు చట్టం ప్రకారం నిర్వహించబడుతున్న వ్యవస్థకు 1971 నుండి అనేక సంస్కరణలు సూచించబడ్డాయి. కానీ వాటిలో చాలా వరకు కాగితంపై మాత్రమే మిగిలిపోయాయి.
