మార్చి 2026 నాటికి ప్రపంచ బ్యాంకుకు భారత్ చెల్లించాల్సిన బకాయి సుమారు 34.35 బిలియన్ డాలర్లుగా ఉంది. సంఖ్యాపరంగా చూస్తే పాకిస్థాన్ కంటే భారత్ ఎక్కువ అప్పు తీసుకున్నట్లు కనిపిస్తున్నప్పటికీ, కేవలం ఈ అంకెలను బట్టి భారత్ అప్పుల ఊబిలో ఉందని చెప్పడం సరికాదు. సుమారు 4 ట్రిలియన్ డాలర్ల ఆర్థిక వ్యవస్థ కలిగిన భారత్, 407 బిలియన్ డాలర్ల ఆర్థిక వ్యవస్థ ఉన్న పాకిస్థాన్తో పోలిస్తే దాదాపు 10 రెట్లు పెద్దది.
ఒక చిన్న కంపెనీకి, పెద్ద కంపెనీకి మధ్య ఉండే ఆదాయ వ్యత్యాసాల లాగే దేశాల అప్పులను కూడా చూడాలి. తక్కువ ఆదాయం ఉన్న సంస్థకు చిన్న మొత్తంలో అప్పు ఉన్నా, అది భారం కావచ్చు. అదే పెద్ద ఆదాయం ఉన్న సంస్థకు ఎక్కువ అప్పు ఉన్నా, అది భరించగలిగే స్థాయిలో ఉంటుంది. భారత్ విషయంలోనూ ఇదే లాజిక్ వర్తిస్తుంది. కేవలం అప్పు మొత్తాన్ని మాత్రమే పరిగణనలోకి తీసుకుని ఆర్థిక పరిస్థితిని అంచనా వేయడం తప్పు.
భారత్ 1949లోనే రైల్వేల పునర్నిర్మాణం కోసం 34 మిలియన్ డాలర్ల మొదటి రుణాన్ని తీసుకుంది. అప్పటి నుంచి విద్యుత్, వ్యవసాయం, గ్రీన్ రివల్యూషన్, రోడ్లు, విద్య, పట్టణ రవాణా వంటి మౌలిక వసతుల కల్పన కోసం ఈ నిధులను వినియోగించింది. ఇటీవలి కాలంలో రెన్యూవబుల్ ఎనర్జీ, గంగా పునరుజ్జీవనం, పట్టణాభివృద్ధి ప్రాజెక్టులకు ఈ రుణాలు అందుతున్నాయి. అంటే, ఈ అప్పులో ఎక్కువ భాగం దేశాభివృద్ధికి సంబంధించిన మౌలిక వసతుల కోసం తీసుకున్నవే.
మరోవైపు, భారత్ కొత్తగా రుణాలు తీసుకుంటున్నప్పటికీ, మొత్తం బకాయి అప్పు ఇటీవలి కాలంలో తగ్గుతూ వస్తోంది. 2020లో 39.6 బిలియన్ డాలర్లుగా ఉన్న బకాయి, 2026 మార్చి నాటికి 34.35 బిలియన్ డాలర్లకు తగ్గింది. పాత రుణాల చెల్లింపులు క్రమంగా జరుగుతుండటమే దీనికి కారణం. ఒక దేశ ఆర్థిక స్థితిని కేవలం ప్రపంచ బ్యాంకు అప్పుతోనే కొలవలేము. ప్రభుత్వ మొత్తం అప్పు, GDP, విదేశీ మారక నిల్వలు, అప్పు చెల్లించే సామర్థ్యం వంటి అంశాలను కలిపి చూసినప్పుడే అసలు ఆర్థిక పరిస్థితి స్పష్టమవుతుంది.
